"سخنی با سردار وسوسه "

دهان چسبیده به آرزوها ی خودخواهانه ات را ببند

زمان دستان ریاکارت گذشته

آهای عتیقه فروش سالهای عشق!

استخوان خاطراتت هم پوسیده

احساس می فروشی و قهقهی مرگ روح را می نوازی و زنجیرکش سلول تنهایی می شوی؟

به یادگارت می گذارم شادی های مستانه هر روزت را

در آستانه ات بسپار رد  روح من تاوان دارد.

به امید با تو بودنها هنوز کیسه صبر را به دوش می کشم.

نگاهم اما غرق شادیست.نقاش غصه ها چهره ام را هنوز خط خطی نکرده.

حروف لبخند روی لبانم جاریست

از دلم نپرس که همسفر سکوت است و در آرامش بی صدایی پوچها رویا می بیند.

و من انگار جایی در قصه بی انتهای دنیا  گیر کرده ام.

تقسیم عشق می کردند و سخت ترین احساس را،

هجران

به من سپرده اند

تسخیر روح اشتباهی ام با نهنگ عظیم عشق

شکستن تنگ قلب

و اینک اسیر بی صدایی شده ام

واختیار حرف آخر این داستان نیست

چشم دوخته ام به رویاها

وامید تنها نقطه بودن من شده است...

من که مردم... به این فکر نکن

 که زندگی را دوست داشتم

به این فکر نکن

که عاشق بودم و در آرزوی وصال

که روزی با خنده به تو گفته بودم از مرگ می هراسم

که آرزوها و رویاهای زیادی داشتم

که همیشه به زندگی می خندیدم و به آینده امید داشتم

به این چیز ها فکر نکن!

نگو که من تنها شده ام

نگو که دلت برای من می سوزد

خدای من مهربان تر از توست

و خوب می داند چه می خواهم!

فقط به این فکر کن...

که برای من همه چیز تمام شده

وآن فرصت خوب تر بودن است.

تقدیم به عطیه که با ر سفر بست و عاشقانه رفت.

که غمگدازترین حادثه از دست دادن دوست نیک است.

به همه دوستانم که متاثر از این حادثه اند تسلیت می گویم.

تا شمایید بر این شیوه آزاده کشی    خوارتر از اهل هنر نیست که نیست

    جز طنابی که گلوگاه شما را بندد         به خدایی خدا راه دگر نیست که نیست

فرا ر می کنیم.کار ناخوداگاه امروز جامعه یادگار کوروش و پهلوانان این است

که از دست هم فرار می کنند.

قرار بود که آدمها یار یاور هم باشند،قرار بود همدلی کنند،برای دیگران جان

دهندو عاشقانه زندگی کنند.اما انگار فقط قرار بود!

پدرها و پسرها تاب دیدن هم را ندارند.کار هر روز مادرها کشیدن رنج تحمیل

 زندگی پر آشوبی است که باز هم برای دخترانشان نقش آن را از روز نخست به

تصویرمی کشند . به دخترها یاد می دهیم نامحرمان نامردند!

آنقدر می ترسانیمشان که

 مبادا روزی هوسی به سرشان بزند و..........

امروز دخترانمان از نگاه نا محرمان می ترسند،در حالیکه نمی دانیم همین نگاه

 نامحرم است که روزی قرار است دل دختر ما را ببرد.

همین نامردانی که جز

هوس چیزی نمی فهمند،همسران آینده دخترانمان هستند.

این است فرهنگ سلطه ! تحمیل اندیشه های پوچ به ذهنهای دوگانه بچه هایی

 که خاکستر نابودی فردای خود را می بینند! هنوز هنوز ..........

خوشبختی را معنی نکرده ایم.نگاه ما خوشبخت نیست.چون نیاموخته ایم که

 تصمیم آینده ما از آن ماست. فرهنگ امروز ما فرهنگ سلطه است:

سلطه

 اندیشه های پوچ که نتایج اسفبار آن را هرروز می بینیم.

هدفها و آرمانهایمان نجات خود است از منجلاب فقر و  فساد.

و دیگران حرف

غریب و نا آشنایی است که سردمداران این واژه غریب کسانی که به ظاهر

کارشان نجات این دیگران است هم فراموش کرده اند.

خشونت امروز ما از رنج تحقق نیافتن آرزوهای ساده دیروزمان است.فرا ر

 می کنیم چون تاب دیدن هم را نداریم.تاب خوب دیدن هم را نداریم.

این سلطه اندیشه هایی است که تحمیل زندگی را از دیروز بر دوش ما نهاده!

زندگی که تک تک مفهمومهای آن از قبل تعیین شده بود.